InterviewsFoto'sLinksTipsVerhalen
#caption0
Home Wie zijn wij? Hoe werkt het? Vrijwilligers Contact
Mijn eerste gevoel

 

“Mijn eerste gevoel was: o gelukkig, ik weet wat het is.”

Als ik haar zo zie, denk ik in eerste instantie dat ze een medewerkster van De Schoor is. Een jong uitziende, tengere vrouw met heldere ogen. “Ik was het bijna vergeten,” lacht ze. “Meestal kom ik op een andere dag. Ik ben hier vandaag alleen hiernaartoe gefietst. Dat doe ik eigenlijk nooit meer. Het was best eng maar ik ben er! Ik heb Alzheimer. Al vier jaar. Ik ga niet vaak meer ergens naar toe, ik ben heel veel thuis. De meeste dingen doe ik zelf, er komt wel iemand helpen om het huis schoon te maken.” Zij zoekt naar woorden, zinnen waarmee ze haar leven kan beschrijven. “Ik heb twee zoons, een van 25 en een van 23. De jongste woont thuis. Hij heeft geen werk, ik weet niet waarom niet, heb er niet zoveel beeld van. Soms komt er een vriend van me langs. Voordat de Alzheimer geconstateerd werd, dachten ze dat ik een burnout had. Ik moest iedere zes weken naar een, hoe heet zo iemand ook alweer, een bedrijfsarts. Die snapte er niets van. Later kreeg ik er een waar ik iets aan had. Die had het gelijk door. Op mijn werk lukte het niet meer en thuis werd het ook moeilijk. Ik wist niet meer hoe ik moest koken. In de VU hebben ze het vastgesteld. Mijn eerste gevoeld was: o gelukkig, ik weet wat het is. Mijn partner was direct weg, hij kon er niet mee omgaan. Ik slik medicijnen die de ziekte vertragen. Koken gaat nu iets beter. Ik moet wel. Als ik het niet doe, gebeurt het niet. Maar dan loop ik in de supermarkt en weet ik het niet zo goed meer. Ik leg dan gewoon dingen in mijn karretje waar ik van denk dat ze bij elkaar horen. Het gaat steeds verder achteruit. Dingen zijn minder makkelijk, ik begrijp het niet goed meer. Ik moet goed opletten hoe ik loop bijvoorbeeld, dat gaat niet meer automatisch. Hierheen fietsen is een probleem. Ik werkte vroeger, wachten even, ik weet het even niet, o ja, in de zorg. Ik ben veel alleen want de mensen om me heen werken nog. Ik wil wel graag hierheen komen om even onder de mensen te zijn. Even niet binnen te zijn. En ik kan hier nog wat doen. Vandaag knutselen we dingetjes voor de kerst, daar word ik bij geholpen. Ik hoop dat anderen ook hierheen komen.”

 

Gedachtenkamer maakt deel uit van De Schoor Welzijnswerk Almere